Eng Trans: sakia-aki
Thai Trans: peunswint/so-me.
 

Wataru: อ่า! คาราอาเกะชิ้นสุดท้ายต้องเป็นของผม+
Yusuke: ถ้าพี่ยอมให้นายนะ!
Wataru: อ่า! ยูคุง! นั่นมันของผมนะ!!
Yusuke: ฟังนะ วาตารุ นกตัวนี้จับหนอนได้ก่อน! นี่คือการอยู่รอดอย่างเหมาะสมที่สุด!!
Wataru: -เบะปาก-
Ukyo: เห้อ..นายทำตัวเป็นเด็กอีกแล้วนะยูสึเกะ ให้วาตารุไปเถอะ
Yusuke: อะไรนะ!?
Wataru: เห็นมั้ยล่ะ~ แม้แต่เคียวตันยังพูดแบบนี้เลย ผมกำลังอยู่ในวัยเจริญเติบโตนะ ผมเลยต้องกินเยอะๆ
Yusuke: …เชอะ ช่วยไม่ได้แล้วสินะที่นี้

Iori: ……อร๊าก.
(นั่น..อิโอริซังนี่?! เขากำลังทำอะไรน่ะ..?
Iori: ก็แค่ สิ่งที่..ฉันสามารถทำได้..งั้นหรอ?
(ฉันไม่ค่อยได้ยินเลยว่าเขาพูดอะไร.. ที่เขาถืออยู่ในมือคือ..ไม้กางเขนหรอ?
Iori: …!
(…?!)
(เป็นไปได้มั้ยว่า.. เขากำลังจะฆ่าตัวตายด้วยสร้อยไม้กางเขนนั่น..?)
(มะ..ไม่มีทาง!? อิโอริซัง นี่คุณกำลัง..)
(เขาไม่มีทางทำแบบนั้นหรอก ใช่มั้ย?)

Ema: อะ-ไร คะ…?!
(ฉะ ฉันควรทำยังไงดี? อุเคียวซังกำลังโมโหอยู่..!)
Ukyo: เกิดอะไรขึ้นระหว่างอ่านหนังสืองั้นหรอ? ที่ห้องฉันมีหนังสือที่เธอคิดว่ามันน่าจะมีประโยชน์อยู่งั้นหรอ?
Ema: …
Ukyo: ฉันไม่มีเหตุผลอะไรที่จะสอนคนที่เข้ามารื้อห้องหรอกนะ
(นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ฉันได้ยิน..เสียงของอุเคียวซังที่เย็นชาแบบนี้..)
Ukyo: แน่นอนว่า..ถึงเธอจะมีเหตุผลอะไรพิเศษอะไร ฉันก็คงไม่ฟังมันอยู่ดี
Ema: ฉัน
Ukyo: ……
(ฉันอยากพูด ขอโทษแต่ฉันพูดไม่ออกเลย)
Ukyo: …ออกไปซะ
Ema: …หือ?
Ukyo: ฉันบอกว่าให้ออกไป ไม่ได้ยินที่พูดหรอไง?
Ema: …ขะ-ขอโทษค่ะ!

 (…หือ? ด้วยเหตุผลบางอย่าง..สิ่งต่างๆรอบตัวกลายเป็นสีดำ เป็นไปได้มั้ยว่าฉันกำลังจะเป็นลม…?)
(ฉันกำลังจะล้มลง…)
Azusa: ปะ-เป็นอะไรมั้ย?
Ema: …?!
(อาซึสะซังจับฉันวะ-ไว้หรอ?!)
Ema: ฉะ-ฉันขอโทษค่ะ!!
Azusa: เกิดอะไรขึ้น? อย่างที่คิดไว้เลย เธอยัง..(ไม่สบายอยู่)
Ema: อะ-อืม อาจจะเป็นเพราะว่าอยู่ดีๆฉันก็ออกมาที่แสงจ้าน่ะค่ะ หรือไม่ก็ฉันรู้สึกหมดสติไปนิดหน่อย ฉันสบายดีนะคะ
Azusa: หมดสติไปนิดหน่อยนั่นไม่สบายดีแล้ว
Ema: ไม่ค่ะ...สบายดีจริงๆค่ะ อาซึสะซังไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนใช่มั้ยคะ? ฉันขอโทษนะคะ ฉัน..
Azusa: …ไม่,ผมไม่ได้บาดเจ็บตรงไหน แต่..อืม..ผมขอโทษนะ ท่านี้มันค่อนข้างจะ...
Ema: ….!!!! ฉะ-ฉันจะลุกเดี๋ยวนี้ค่ะ!!

Natsume: นี่
Ema: นะ-นัทสึเมะซัง?
Natsume: ของขวัญวันคริสมาส
Ema: หือ..?
Natsume: สำหรับน้องสาวผู้น่าสงสารที่ไม่มีแพลนในวันคริสมาสอีฟ
Ema: คะ..นั่นไม่ได้คาดหวังอะไรอยู่แล้วค่ะ
Natsume: เธอมีแพลนอะไรมั้ย? อยู่ที่นี่คนเดียว ไปทำธุระให้สึบากิ?
Ema: นะ-นั่น
Natsume: หืม?
Ema: ไม่มีค่ะ
Natsume: ฮะฮ่า!
(ไม่ได้ขำอะไรขนาดนั้นสักหน่อย...)
Natsume: ไม่เป็นไรหรอก นั่นเป็นของขวัญจากพี่ชายผู้โดดเดี่ยวที่ไม่มีแพลนอะไรในวันคริสมาสอีฟ
Ema: ไม่มีแพลนเหมือนกันหรอคะ?
Natsume: ใช่สิ เทศกาสคริสมาสเป็นช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดของบริษัทเกมต่างๆ ไม่มีเวลาพักหรอก
Ema: …ดังนั้น เลยไม่มีแพลนส่วนตัวสินะคะ? มันคงจะดีนะคะถ้าใช้ข้ออ้างที่มีเหตุผลได้..
(เพื่อจะได้หยุดงาน)
Natsume: ว้าว เธอเข้าใจแล้วสินะ
Ema: ฮี่ๆ ต้องขอบคุณนัทสึเมะซังเลยล่ะค่ะ
Natsume: เห เธอเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจดีนะ


 (…หือ? ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย..?)
Ukyo: …เอาจริงหรอ เธอเป็นสาวแล้วนะ และมาหลับอยู่ในห้องผู้ชายแบบนี้ ไม่ระวังอะไรเอาซะเลย เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่เนี่ย?
Ukyo: เธอไม่สามารถไว้ใจผู้ชายได้เลยในสถานการณ์แบบนี้..เธอควรจะระมัดระวังมากกว่านี้นะ
(…?)
(เสียงผู้ชาย..)
Ukyo: … ใบหน้าตอนหลับของเธอไม่เหมือนของเขาเลยจริงๆ
Ukyo: ไม่..ก็แค่บางทีที่ฉันคิดว่าเธอดูเหมือนเขา
Ukyo: เธอ..สวยกว่า
Ema: …? อุ-อุเคียวซัง …?
Ukyo: …! เธอตื่นแล้วหรอ …?
Ema: หือ? อืม..ฉันเผลอหลับไปหรอคะ?
Ukyo: …อยู่แบบนี้สักพักนะ
Ema: หือ..?
Ukyo: อย่าลืมตา..หลับตาไปนั่นแหล่ะ
Ema: …!

Comment

Comment:

Tweet